முன்னுரை ஜகத்குரு ஸ்ரீ சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி சங்கராச்சார்யா மகாஸ்வாமிகள், காஞ்சி மகா பெரியவர் என்று அன்போடு அழைக்கப்படுபவர், இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிகச் சிறந்த ஆன்மீக சிந்தனைவாதிகளில் ஒருவர். “மகாபெரியவ” என்ற சொல்லின் அர்த்தம் “பெரிய முதியவர்” என்று பொருள்படும்.
முன்னுரை
ஜகத்குரு ஸ்ரீ சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி சங்கராச்சார்யா மகாஸ்வாமிகள், காஞ்சி மகா பெரியவர் என்று அன்போடு அழைக்கப்படுபவர், இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிகச் சிறந்த ஆன்மீக சிந்தனைவாதிகளில் ஒருவர். “மகாபெரியவ” என்ற சொல்லின் அர்த்தம் “பெரிய முதியவர்” என்று பொருள்படும். அவர் இருபதாம் நூற்றாண்டின் இந்தியாவில் ஒரு ஆன்மீக பீடமுண்டாக விளங்கினார். அவரது வாழ்க்கை, போதனைகள், மற்றும் கர்மவாழ்க்கை பாங்குகள் சகல வர்ணங்களையும் மத சீமைகளையும் நீக்கி சர்வ சமூகத்தை ஈர்த்தன.
பிறப்பும் குடும்ப பின்னணியும்
சுவாமிநாதன் சாஸ்திரி என்ற பெயரில் 1894ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 20ஆம் தேதி விழுப்புரத்தில் பிறந்தார் மகாலக்ஷ்மி அம்மாள் மற்றும் சுப்பிரமண்ய சாஸ்திரி ஆகியோரின் இரண்டாம் குழந்தை. அவர் கன்னட ஸ்மார்த்த ப்ரம்மண பரிவாரத்திலிருந்து வந்தவர். அவரது பெற்றோர்கள் உயர்ந்த தன்மையுடையவர்கள், பக்தி மற்றும் ஆன்மீக அறிவு நிறைந்தவர்கள்.
சிறுவயது முதலே சுவாமிநாதன் அசாதாரண அறிவு, ஆன்மீக ஆர்வம், மற்றும் தவ குணம் வெளிப்படுத்தினார். மொழிகளை சிறுவயதிலேயே கற்றுக்கொண்டு, வேத பாடங்களில் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினார். பொதுவான சிறுவர்களுடன் விளையாடுவதை விட, இறைவனை பற்றிய சிந்தனைகளிலேயே நிறை பாரவாக இருந்தார். அவரது ஆன்மீக மனப்பக்குவம் குடும்பத்தினரை வியப்பில் ஆழ்த்தியது.
பதினிரண்டு வயதில் தர்ம சங்கிரகம் என்ற ஆதி சங்கரர் இயற்றிய நூல் தனிய விளக்கங்களுடன் விரிவாக ஆய்வு செய்திருந்தார். அவர் எட்டு வயது வரை தனது தந்தையிடம் கல்வி பயின்றார். பின்னர் திண்டிவனம் ஆற்காடு அமெரிக்க மிஷன் உயர்நிலைப் பள்ளியில் ஏழாம் வகுப்பில் சேர்ந்தார். பள்ளியில் நடந்த பைபிள் ஒப்பித்தல் போட்டியில் முதல் பரிசு வென்றார். பள்ளி நாடகங்களிலும் பங்கேற்று சிறப்பாக நடித்தார்.
13 வயதில் ஜகத்குரு பதவி
1907ஆம் ஆண்டு, வெறும் 13 வயதில், மகாபெரியவர் காஞ்சி காமகோடி பீடத்தின் 68வது ஜகத்குருவாக பொறுப்பேற்றார். இது ஒரு அபூर்வ நிகழ்வாகும். அதற்கு முந்தைய 67வது ஆச்சார்யர் அந்த மடத்தின் பீடாதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டிருந்தார். அவர் திடீரென்று கடுமையான காய்ச்சல் ஏற்பட்டு மயங்கி விழுந்ததால், சுவாமிநாதனை ஆச்சாரியராக நியமிக்க முடிவு செய்யப்பட்டது.
உலகப் பொருள்களை முற்றிலும் வெறுத்து, சன்யாசியாக தபஸ்வியாக உலக வாழ்க்கையை பாய்ந்து தள்ளினார். சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி என்ற புனிதமான பெயர் பெற்று, தனது முந்தைய நாமம் கைவிட்டார். இளம் வயதிலேயே உலক நோக்கத்தை வெறுத்து, ঈश்வர சேவையை மட்டுமே இலக்காக நির்ணயித்த இந்த மகான், மனிதகுலத்தின் ஒரு பரம்பரைப் ஞான கொணரனாய் பரிணமித்தார்.
ஞ்ஞান ஆர்ஜனம் மற்றும் வேத தேறு
பொறுப்பு ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு, மகாபெரியவர் தனது ஞ்ஞான ஆர்ஜனத்தை தொடர்ந்தார். வேதங்கள், உபநிஷதங்கள், தர்ம சாஸ்திரங்கள், பூர்வ மீமாம்சை, உத்தர மீமாம்சை, சாங்கிய யோகம் உள்ளிட்ட பல்வேறு ஆன்மீக தகவல்கள் ஆழமாக ஆய்வு செய்தார். 1914ஆம் ஆண்டுக்குள், வெறும் இருபது வயதில், பல பாஷையிலும் பல விஷயங்களிலும் பாண்டித்য பெற்றிருந்தார்.
அவரது ஆன்மீக சாதனை, ஞ்ஞான அभ்যாசம், இதிகாச-புராணங்களின் அधையனம், பல வேத சாகங்களின் அभ்யாசம் ஆகியவை அப்रतिद्वन्द्वமான முறையில் விரிந்து விஸ்தரித்தன. அவரது குருகுல சிக்ஷணம் வேத பரம்பரையின் கீழ் கணீத பட்டினர் ஆன்மீக ஆய்வுப் பரிமாணங்களுக்கு மேலே செல்லலாம்.
மகாமகம் வருடங்கள் – பக்தர்களின் கனவு நிறைவேறல்
1909ஆம் ஆண்டு, கும்பகோணத்தில் நடந்த மகா மகம் விழாவில் பங்கேற்றது பெரியவர் வாழ்க்கையிலே ஒரு குறிப்பிடத்தகு நிகழ்வாகும். இந்த பெரிய விழாவில் கோடிக்கணக்கான பக்தர்கள் கூடிய போது, பெரியவர் தனது ஆன்மீக சக்திக்கு பெயர் ஏற்றிக்கொண்டார். பல ஆலயங்களுக்கு சென்று, கும்ப அபிஷேகங்களை அനுষ்ठான செய்தார்.
ஒரே ஒரு தரிசனத்திற்கு ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் வரிசையாக நின்றுக்கொண்டிருந்தனர். அவரது முகம், அவரது வார்த்தைகள், அவரது ஆசீர்வாதம் – அனைத்தும் மக்களின் மனத்தை தொட்டுவிடுகிறன. பெரியவரை தரிசனம் செய்யும் பக்தர்களின் மனத்திலே ஓர் அபூர்வ ஆனந்தம் மிலியிக்க ஆரம்பித்து, அவர்களின் ஆன்மீக தாகத்தை தீர்த்து வைக்க ஆரம்பித்தது.
சமத்வ உணர்வு – வைஷ்ணவ ப்ரணயம்
வெறும் ஆன்மீக அறிவு நிறைந்தவர் அல்ல, மாறாக சமத்வ உணர்வு கொண்ட ஒரு மகான் ஆவார் பெரியவர். ஜாதி, மதம், செல்வம் போன்ற வேறுபாடுகளை அவர் நிராகரித்தார். ஒவ்வொரு மனிதனையும் சமமாக பார்த்தார். ஹரிஜன சமூகம் முதல் राजकుमार வர்ग வரையும், அனைவருக்கும் சமமான கருணை மற்றும் நேசம் காட்டினார்.
மதம் சம்பந்தப்பட்ட பேதங்களை அவர் கணக்கில் கொள்ளவில்லை. இந்து, முஸ்லிம், கிறிஸ்தவ, பौத்த – எல்லா மதத்தாருக்கும் சமன பாவ திரிக்க வள்ளாய் சேவை செய்தார். யாரையும் குறை பேசாமல், அனைவரையும் தம் திருவடிகளாய் ஆசீர்வதித்தார் மகாபெரியவர்.
ஆசீர்வாதம் மற்றும் வழிகாட்டுதல்
பெரியவர் எந்த பக்தரையும் நிலை நிறுத்திவிட்டு இருளில் விட்டுவிடாமல் அவர்களுக்கு வழிகாட்டினார். துக்கத்தில் இருந்தவர்களை ஆசீர்வாதம் செய்து, அவர்களின் மனத்திலே ஆனந்தத்தை பரப்பினார். பெற்றோர்களை வணங்குவது, குருவை மதிப்பது, தானம் செய்வது போன்ற கர்மங்களை தவறாமல் செய்ய வேண்டும் என்றார். இவை அனைத்தும் வாழ்க்கையில் வெற்றிக்கு வழிவகுக்கும் என்பது அவரது உறுதியான நம்பிக்கை.
